Larapinta

DE SCHONE NOODZAAK

DE SCHONE NOODZAAK.
Deze titel van een boek die de architect Claude Bragdon viel mij in. 
Hij beschrijft hierin  het samengaan van natuurlijke schoonheid en menselijke vaardigheid en verbeeldingskracht als ideaal om naar te streven. Precies het proces waar wij nu als mensheid de gelegenheid krijgen dit nu te gaan realiseren.
Lees verder op de website onder DE SCHONE NOODZAAK

Elk mens op deze aarde is onderhevig aan de grote progressie die wij als mensheid maken.
Dit grote evolutieproces zorgt er voor dat wij met zijn allen een betere en leefbaarder wereld voor elk levend wezen kunnen gaan creëren. Dit houd in dat wij wel eerst de oude zaken dienen op te ruimen .
Of dit nu om inzichten, normen en waarden van onszelf of anderen zijn , oude angsten en patronen daardoor ontstaan , wij dienen dit allemaal te herzien, te begrijpen en het anders aan te pakken. Zonder onszelf  of ,als projectie, een ander  te Be- of ver-oordelen.
De veranderende energie die op  de aarde en in het hele universum plaats vindt noodzaakt ons om dieper bij ons zelf te komen.  Of wij dit nu willen of niet er is geen ontkomen meer aan. De enige keuze die wij  hebben is om het onszelf makkelijk of moeilijk te maken om de inzichten te accepteren en te verwerken. Ieder lid van de menselijke gemeenschap zal nu zijn plaats in dienen te nemen waar hij/zij voor op aarde gekomen is. De lessen te leren om te weten wat Samen Delen, Liefde en Compassie werkelijk inhoud. Bovenal deze Liefde en Compassie voor zichzelf te hebben. Immers alleen dan kan men dit voor een ander op brengen?
Op dit moment hebben wij te maken met een  collectief trauma waar wij als mensheid mee te maken hebben. Eeuwenlang hebben wij geleerd om eerst aan een ander te denken en dan pas aan ons zelf. Om daar mee om te gaan hebben wij onszelf een rollenspel aangeleerd om toch de normale menselijke behoefte die wij allen hebben te krijgen. Nu blijft er niets anders meer over dan dat wij deze rollen los laten en voor onze werkelijke behoeften uit komen. 
En dat is voor allen een confronterende aangelegenheid. De mens komt er op deze manier achter hoeveel angst er in hem/haar zit. 
Men realiseert zich de rollen die hij gespeeld heeft en durft er nog niet helemaal naar te kijken. Het eerste wat hij doet is het wegduwen alsof er niets aan de hand is. Maar dit lukt niet meer. 
De tweede fase is het bij een ander neer te leggen. Dan komt langzaam het inzicht dat de mens het zelf is die de oplossing in handen heeft en dat is  geen oordeel vellen en de angsten onder ogen zien. 
Zo komt de mens er achter dat deze angsten gebaseerd zijn op aangenomen feiten en ervaringen vanuit het verleden en niets te maken hebben met het hier en nu. Dan komt de overgangsfase waar het grootste gedeelte van de mensheid nu in zit en dat te maken heeft met inzicht en begrip. Begrijpen waarom en hoe alles met elkaar verbonden is en de verwarde draden uit elkaar halen om een helder beeld te kunnen krijgen is  de volgende stap naar vrijheid. Dit proces gaat stap voor stap en vraagt veel liefde en aandacht voor en aan ons zelf. De grootste angst van de mensheid is om Liefde en aandacht aan ons zelf te geven. Allemaal lopen wij met herinneringen dat dit veroordeeld is geweest. In dit of andere levens. Dus zijn wij angstig geworden en durven er bijna niet meer naar te kijken . Laat staan de werkelijke emoties en gedachten met elkaar te DELEN. En dit is de totale verharding op dit moment die er , wanneer wij niet durven kijken gevolgen heeft op elk vlak. Het breekt hoe dan ook  naar buiten uit. Goedschiks of kwaadschiks. Het is de pure angst weer gekwetst te zullen worden of het onderspit te moeten delven vanuit een herinnering die ooit is geweest.
Laten wij beseffen dat elk lid van de menselijke familie wil veranderen maar de moed aan het verzamelen is om de oude angsten  onder ogen te zien. Maar bovenal ONZE EIGEN KRACHT en een andere visie van wat SAMEN DELEN werkelijk is .

Zoals jullie mij kennen vertel ik alleen die zaken die uit eigen ervaringen en inzichten komen opgedaan door de lessen mij gegeven met behulp van “de familie” uit andere dimensies.
Zo ook deze inzichten die er dit jaar hebben plaats gevonden vanaf het overlijden van Wim.
Dit jaar  ben ik 65 geworden. Een leeftijd die in mijn generatie nauw samen hangt met pensioen en  terug kijken op het leven. 
Wat heeft het leven gebracht? Welke verwachtingen had en heb ik?
De eerste verwachting was uiteraard dat je samen deze leeftijd kan beleven en delen. Uiteraard ook met vrienden. 
Veel van deze verwachtingen zijn helaas niet uit gekomen. Waarom niet? Heb ik het verkeerd gedaan en/of gezien? 
Ik mis mijn maatje….. waarom? Wat mis ik? Ben ik eenzamer dan voorheen?
Na al deze vragen door mij heen te laten gaan en de pijn verdriet en eenzaamheid toe te staan zonder mijzelf sterk stoer en groot te houden bleven er mij maar een paar dingen bij staan en kwamen de inzichten. 
In de eerste plaats Wim. Het hele proces van zijn ziekte waarin wij beiden geleerd hebben bewust afstand te nemen van de  functie en ondersteuning  die wij beiden voor elkaar hadden  gedurende ons leven samen in en bij onze levenslessen. Deze was niet meer nodig . Het was geleerd en ieder diende nu verder te gaan los gekoppeld van elkaar om de eigen levensopdracht te kunnen vervullen zonder de belasting van de ander om de eigen kracht te leren zien en angst daarin opgelopen los te laten.
De laatste weken van zijn leven hebben wij het vaak over dit onderwerp gehad. 
Ik benoemde Wim dat hij voor mij de laatste der Mohikanen voor mij was omdat hij nog de enige persoon was die mij werkelijk kende en mijn opdracht in dit leven wist. Temeer omdat zijn taak voor mij o.a. was om te ondersteunen in het proces van  het menselijk en spirituele deel van mijzelf te leren  aarden en mijn hart open te houden ondanks alles . Zijn taak lag voor een groot deel mij niet te laten vergeten dat men als  mens vanuit een geopend hart alles  aan kan wanneer men trouw blijft aan zichzelf. 
Beiden kwamen wij steeds op onze ervaringen in Maleisië en dat daar het grote loslatingsproces van beiden was begonnen. Het mooie was dat wij beiden niets anders konden zeggen dan dat wij daar los van elkaar onze eigen kracht zo hadden ervaren en dat het goed was in vertrouwen met elkaar en in het leven. Wij ervoeren toen geen enkele angst ondanks de spannende situatie of ik het zou overleven ja dan nee.
Wim gaf aan dat hij zichzelf kwalijk was gaan nemen dat hij zijn taak als ‘”beschermer” van mij niet meer  kon uit voeren maar nu begreep dat dit bij het loskoppelingsproces hoorde. Ik van mijn kant gaf hem aan dat mijn reactie op sommige momenten de geprojecteerde boosheid van mijzelf was naar hem omdat ik nu zelf mijn menselijke aspecten onder ogen moest zien en geen bevestiging daarin van hem kreeg dat ik het “juist” deed. Omdat ik mijn hele leven de mens en zijn gedragingen en consequenties  daarvan ervaren en gezien heb was  mijn grootste angst mijzelf  te zien als mens. Enerzijds omdat ik bang was dat de mensen gelijk hadden die mij verweten hard te zijn, anderzijds bang dat ik het verdriet dat mensen elkaar aandoen niet meer aan zou kunnen zien en er aan onderdoor zou gaan.
Beiden waren wij het eens dat het stuk eenzaamheid  niet groter of kleiner zou zijn. Het mooie was dat Wim aangaf dat dit een aspect was waarom hij en zo veel mensen kritiek hadden op mij juist omdat ik daar zo goed mee om ging en dit een jaloersheid opriep omdat men daarin de eigen tekortkomingen zo tegen kwam. Ik gaf aan dit niet te begrijpen omdat ik juist deze “ tekortkomingen” als ontwikkelingsproces van de mensen zag, mijzelf inclusief. Dit gaf Wim aan als een van de redenen waarom hij zich zelf  het kwalijk was gaan nemen dat hij dit niet zo onbevooroordeeld kon zien zoals ik. Hij zag dat hij dit nog veroordeelde bij zichzelf en andere mensen maar nu begreep dat dit mij niets uitmaakte maar hijzelf deze mening  los moest laten. Toen hij dit inzag kwam er een blijheid naar boven bij hem en gaf mij een groot cadeau door te zeggen:
 “Dit is wat jij bedoelt met gelijkwaardigheid. Dat maakt dat jij met de eenzaamheid om kan gaan. Jij leeft. Jij weet dat wij als mens er allemaal mee worstelen . Nu begrijp ik jouw verdriet over wat wij onszelf aan doen als mens. Je bent nu klaar om het mens-zijn  aan te kunnen en te integreren in jouw  zijn. Het is gelukt. Onze missie naar elkaar is geslaagd. We hebben beiden van elkaar geleerd wat wij konden leren. Het is tijd om verder te gaan”.
Tijdens mijn terugblik zijn er vele momenten die mij opeens de draden in mijn leven laten zien die ontward zijn. Mijn vele vrienden die in de laatste jaren overleden zijn of vertrokken naar andere landen. Mijn hang naar Aziatische landen wat te maken heeft met het helpen vanuit het hart zonder er iets voor terug te verwachten. De empathie die daar groter is vanwege de vaak moeilijke omstandigheden en minder kunnen vluchten in materiële zaken. Iets wat ik ook met mijn overleden vrienden kon delen rijk of arm bekend en onbekend. Het ging er niet om wie of wat je was of te geven had. Jij als persoon in zijn geheel was belangrijk.
De grootste angst om te kijken naar de mens die ik ben heb ik  overwonnen door alle ervaringen  waarmee ik geconfronteerd werd na Wim zijn overlijden en  mijn 65e verjaardag. Deze ervaringen hebben er toe bijgedragen om heel bewust te worden van het feit wie en wat ik ben en als mens heel trots op mijzelf  kan zijn. Vooral de laatste reis naar Sri Lanka in augustus als verjaardagscadeau aan mijzelf heeft er toe bijgedragen dat ik mijzelf  kan zien zoals ik ben maar ook de noodzakelijkheid om mijn mens-zijn een belangrijker plek in mijn leven te geven. 
De laatste jaren zijn op menselijk niveau meer dan zwaar geweest. Ik had het voor geen goud willen missen. Het heeft gemaakt  dat ik ben die ik ben en inzicht gegeven dat men als mens zichzelf vaak en veel tekort doet  en daarmee de indruk wekt  alles maar te kunnen en/of accepteren. 
Veel mensen begrijpen niet wat het inhoud werkelijk mens te zijn en zetten daarom een ander op een voetstuk of trappen iemand in de grond wanneer zij iets niet begrijpen. Ook het invullen zonder te controleren of iets klopt wanneer het de eigen waarheid maar in stand houdt en voldoet aan de oude plaatjes van het verleden. Dit is het proces waar wij met zijn allen als mensheid in zitten en anders dienen te benaderen. Ik hoop met dit verhaal stof tot nadenken te hebben gegeven aan allen die de moed hebben zichzelf en de eigen angsten onder ogen te zien. Zich te realiseren dat niets voor niets gebeurt maar ondanks dat wij het niet begrijpen ,zijn bedoeling heeft. Op de juiste tijd zal het inzicht komen en de sluier van onwetendheid verdwijnen.
Het enige dat wij nodig hebben is Vertrouwen Liefde en Compassie en de moed om SAMEN te DELEN.
Ik eindig dan ook met de woorden die men mij vaak verweten heeft: JIJ LEEFT.
Ik wens jullie deze levens-wijze en veel van deze woorden toe.

Wanneer men beseft ik doe wat ik doe
Ik volg mijn hart en niet mijn hoofd
Ook al lijkt het nog zo krom voor anderen
Het doet er niet toe
 Zolang ik  weet waarom ik het doe
En ben die ik ben
Dan hoort een ander zijn stem
Hé ook IK BEN
Het enige wat ik hoef te veranderen
Is te weten dat wij allemaal ZIJN
Dit  te accepteren en delen 
Willen wij leven is het enige dat wij hoeven te geven
Het vertrouwen dat de Ik BEN goed genoeg is
die wij op dat moment ZIJN

Hartelijke groet Thea

 

To the English website