Larapinta

Conditionering

Conditionering.

Het is tijd dat de mensheid zich realiseert dat alle veranderingen in de wereld te maken hebben met  het evolutieproces waarin wij zitten.

Veel hoor ik nog dat de mensen geneigd zijn om dit hele proces onder te verdelen in vakjes. Dit hoort bij dit land dat hoort bij die groepering en dit is persoonlijk en dat ligt bij de regering en dat bij die enz. enz.

Het is tijd dat de mens dit niet alleen vanuit het standpunt beziet van mijn en dein, maar de verbintenis als mensheid in zijn geheel. Waar ook ter wereld , de mens dient er van doordrongen te zijn dat men als mensheid verbonden is met elkaar en bewust of onbewust deel heeft aan de omstandigheden die er plaats vinden.

Dit wil niet zeggen dat er altijd en overal een bewuste betrokkenheid of juist een bewuste keuze van niet betrokken zijn is.

Het is de Natuurlijke Verbinding die de mensheid heeft als ras met elkaar.

Of je nu rood groen blank zwart etc. bent, men is allemaal mens en je behoort tot het ras mensheid. Of je dit nu wel of niet prettig vindt  is een andere zaak, maar het feit blijft.

Wanneer wij naar dit feit kijken zie je dat de verschillen maken dat dit anders aan voelt en dat het dit ook is wat maakt dat wij ons bij de een of de ander prettiger voelen of het ene of andere land verkiezen om te verblijven.

Maar dit heeft niets met het mens zijn op zich te maken.

Het is de conditionering van de mens die er voor zorgt dat er de goed of afkeuring ontstaat.

Als mensheid zullen wij allemaal eerst de erkenning naar ons zelf dienen te maken dat wij allen besmet zijn door deze conditionering.

Zodra deze acceptatie er is dan kunnen wij een helderder kijk op alle problematieken in de wereld krijgen. Immers, dan is de vooringenomenheid van onze eigen beperkende ervaringen al minder en staan wij meer open voor oplossingen die ons onbekend of onmogelijk lijken vanuit het eigen perspectief gezien.

Wanneer wij allen er weer voor durven uitkomen of op zijn minst er weer voor open willen staan dat geen enkel mens op deze aarde disharmonie wenst en allen op zoek zijn juist naar een harmonieuze uitdrukking van zichzelf en zijn omgeving, dan ontstaat er meer ruimte voor diegenen die daarin een voorbeeld kunnen zijn om de mensheid daarin verder te helpen en de opgebouwde chaos om te zetten  in opbouwende vredevolle situaties voor elk mens.

Het enige dat wij als mensheid hoeven te doen is de eigen beperkingen die in de loop der eeuwen zijn ontstaan door deze conditionering te erkennen en op te geven.

De mensheid is deze conditionering zo normaal gaan vinden en is gaan geloven dat dit zo hoort en niet anders kan. Voor wat hoort wat.

Nu in deze tijden wordt de mens gedwongen zich  te bezinnen of dit wel klopt.

Is het wel normaal om altijd iets terug te verwachten? Of is het normaler een mens in nood te helpen zonder daar door deze mens in een afhankelijkheidspositie te zetten. Met andere woorden: Deze mens zijn vrijheid van zijn die hij is op te laten geven omdat jij hem helpt. De eerste tijd zal deze mens dankbaar zijn dat hij geholpen is en zich op alle mogelijke manieren aan passen. Maar dan komt de tijd dat deze mens inziet dat dit ten koste van zichzelf gaat en kan hij de keuze maken om te overleven of voor zichzelf te gaan staan en de eigen vrijheid hernemen. Wanneer dit gebeurt is vaak de mens die geholpen heeft boos omdat hij (terug)verwacht dat dit op zijn manier teruggegeven dient te worden en staat dan ook vaak niet open voor het verhaal van de ander. Niet omdat hij dit niet wenst, maar door het conditioneringsproces waar hij in gevangen zit.

Dit proces is nu over de hele wereld aan de gang om de mens aan te sporen tot een herziening van wat werkelijke waarde heeft.

Het probleem is echter dat vele mensen vergeten zijn wie zij werkelijk zijn. Er is zoveel verharding opgetreden om te kunnen overleven dat er een veel grotere waarde aan het denken en de beperkte logica  is gaan geven dat men dit als de waarheid ziet en de werkelijke gevoelens weg drukt.

Niet omdat men dit niet wil zien, maar vaak omdat men er niet meer in durft te geloven.

In mijn praktijk wordt ik de laatste tijden niet anders dan geconfronteerd met opmerkingen als: ja, maar er is toch niets aan te doen; het lukt mij toch niet; dat heb ik al zo vaak gedaan; ik weet nu mijn plekje hoe ik er mee om kan gaan. Wanneer ik dan vraag of de mensen tevreden zijn krijg ik steevast te horen dat het nu eenmaal zo is en zij er wel tevreden mee moeten zijn omdat het niet anders kan.

Wanneer de mensen inzien dat er meer mogelijk is en dat zij dit zelf in de hand hebben wanneer zij op zijn minst er naar toe werken om meer tevreden te zijn en te investeren in het handelen, dan zie je de moedeloosheid omslaan in een sprankje hoop.

Wanneer de mensheid zich op de eigen manier  los weet te maken van de conditionering in zichzelf en aan de slag gaat om werkelijk tevreden te zijn. Dan hoeft men zich niet meer druk te maken om samen delen want dit is de menselijke verbinding die er voor zorgt dat er meer tevredenheid overal ontstaat en gedeeld wordt.

Juist omdat de aandacht van wat er niet is wordt er meer ruimte gemaakt voor wat er wel is en kunnen al die ongeziene en ongebruikte mogelijkheden tot uitdrukking komen.

De enige weg is de conditionering die men heeft leren om te zetten in werkelijke vrijheid en

Kortom te leven in het nu zonder de ervaringen uit het verleden of toekomstverwachtingen in te plannen in het nu.

Maar opnieuw luisteren naar zichzelf en…..elkaar.

Zonder verplichting af te dwingen of zichzelf verplicht te voelen.

De verantwoordelijkheid dragen voor de eigen daden en de consequenties van het eigen handelen of niet handelen. 

© Thea Lagendijk

 

To the English website