Larapinta

nieuwsbrief februari 2016 afscheid en een nieuw begin

Beste lezer,
 
Hier de nieuwsbrief van Larapinta februari 2016.
Deze nieuwsbrief gaat over de reis naar Sri Lanka , afscheid en nieuw begin.
Na het overlijden van Wim was ik toe aan even afstand nemen om de afgelopen jaren te verwerken en weer voor mijzelf te gaan zorgen.
Dat deze reis gemaakt diende te worden was overduidelijk aangegeven door mijn familie van boven.
Maar het waarom was niet op alle punten duidelijk maar heeft zich tijdens de reis ingevuld.
Voor de duidelijkheid wil ik aangeven dat Wim en ik in 1978 voor het eerst samen naar Sri Lanka zijn geweest en wij daar (achteraf gezien) het proces ingegaan zijn om onze taak op deze aarde te kunnen volbrengen. Dit hield o.a in dat het karmische gedeelte van vorige levens met elkaar opgelost diende te worden. Zodat een ieder vrij zou zijn om de eigen weg in vrijheid van keuze te leren uitvoeren en op te kunnen pakken.
Ik vertel dit verhaal omdat in deze tijd iedereen ,weliswaar op de eigen manier, de mogelijkheid heeft om deze reis in zichzelf te maken. Met de hoop de leerprocessen en inzichten van ons beiden te delen een beetje ondersteuning te geven in de processen die zich nu wereldwijd aan de mensheid voor doen.
Voor mij is Sri Lanka altijd het het begin en einde geweest van grote transformatieprocessen. Bewustwording en acceptatie van mijzelf. Wie en wat ik ben en de mogelijkheden om mijn angsten daarvoor onder ogen te zien en deze te transformeren en leren begrijpen waar deze mee te maken hadden. 
De eerste maal had te maken met het leren accepteren van mijn paranormale vermogens. Het vertrouwen leren hebben dat wat ik ervaarde los van de mening van anderen juist was. Ook al kwam de bevestiging soms pas jaren later. Voor Wim was het de les van acceptatie van datgene wat hij niet zag of voelde om via de ervaring van iemand anders ook de eigen innerlijke stem te gaan (h)erkennen en de traumatische ervaringen opgedaan in vorige levens los te kunnen laten. Voor beiden om inzicht te krijgen in de universele en aardse wetten en deze te respecteren en uit te voeren om de consequenties te leren zien en begrijpen die onze handelingen in woord en daad hadden. Ons zelf  niet te veroordelen maar te vergeven over gedane zaken in dit en vorige levens. Wetende dat dit bij het menselijk evolutieproces hoort en wij goed zijn zoals wij zijn. Dat alles een reden heeft ook al zien of begrijpen wij dit niet altijd direct. Dat je daarom niemand kan veroordelen omdat collectieve normen en waarden plus de eigen ervaringen,schaamte,verdriet,onmacht etc. een enorme rol spelen en wij allemaal een spiegeltje zijn om elkaar te helpen de verborgen niet geaccepteerde menselijke trekjes in ons zelf duidelijk te maken. Juist om te leren dat wij als mens dienen te leven met al onze plussen en minnen. Te leren dat niemand anders dan wij zelf het zijn die een oordeel of kritiek hebben over bepaalde zaken en deze uitdagingen in het leven tegen komen om onze kwetsbaaarheid in onszelf op te heffen om daar anders mee om te gaan. Net zo lang als wij zaken in ons zelf niet accepteren zullen wij kwetsbaar blijven en deze zaken buiten ons zelf plaatsen. Op het moment dat wij dit accepteren als een deel waar wijzelf afstand van genomen hebben en weer in ons zelf integreren worden wij weer een stukje completer als mens.
 
De tweede maal dat wij gingen had voor beiden de les in zich van loslaten en het eigen pad volgen. De universele en aardse wetten die wij geleerd hadden bewuster te gebruiken. 
Beiden wisten wij dat er geen weg terug meer was en wij elkaar los moesten laten omdat beider weg op een ander pad van dienstbaarheid lag. Zelf vind ik dit de moeilijkste fase geweest omdat het gevoel van eenzaamheid niet meer weg te drukken was. Ik voelde mij dan ook behoorlijk in de steek gelaten door Wim.
Wim ervaarde het juist alsof ik hem in de steek liet. Beiden hebben wij daar moeite mee gehad tot het moment van inzicht kwam dat dit te maken had met de angst om los te laten en liever pijn ervaren dan weer het onbekende tegemoet te treden. Beiden moesten wij de totale overgave en verbinding met de eigen bron erkennen en vertrouwen. Er was geen weg terug. Alles of niets.
De verantwoordelijkheid voor het eigen leven konden wij alleen nog maar zelf nemen in het eigen proces. De keuze lag alleen bij onszelf.
In de laatste maanden hebben wij er vaak over gesproken dat het leven zo mooi in elkaar zit. Dat, wanneer je durft te leven alles draaglijker maakt. Ook hoe dan de voorbereiding naar de situatie die het leven voor je in petto heeft al aanwezig is en je sterk maakt wanneer het moment daar is. Ook hoe belangrijk het is om niets in jezelf te ontkennen omdat daar juist de opening ligt van groei en begrip. Dat dit samen delen is zoals bedoeld.
Tijdens de laatste weken voor zijn overlijden hebben wij samen gelukkig kunnen delen wat onze lessen met elkaar zijn geweest.
Ik weet nog dat wij het op een gegeven moment hadden over samen delen. Beiden hadden wij een andere visie over het gebied van grenzen stellen. Voor mij is Wim daar in mijn leermeester geweest om de noodzaak daarvan te leren inzien. Ik weet nog dat hij als voorbeeld gaf toen ik hem vroeg waarom hij zo teleurgesteld was in zijn laatste jaren van het leven.
Hij benoemde het als volgt. Wanneer je een medaille hebt zijn er twee kanten. Als mens zijnde moeten wij leren om beide zijden samen te voegen en in het midden gaan staan. Jij kan dit blijven doen ondanks dat het je verdriet doet. Maar wanneer ik naar mijzelf kijk kan ik dit niet meer opbrengen omdat ik teveel pijn zie die deze grenzeloosheid geeft en hoe mensen daar mee omgaan.
Deze prijs wil en kan ik niet meer opbrengen. De machteloosheid die ik ervaar kan ik niet meer omdraaien het heeft te maken met mijn les en opdracht wat deze energie kan doen. Ik heb mijn les geleerd van jou. Het is nu aan jou jezelf de ruimte te leren geven.
Het bizarre is dat iemand vlak voor ik naar Sri Lanka ging deze medaille in een voorbeeld gebruikte. Pas in Sri Lanka kon ik de meerwaarde van Wim zijn woorden in zijn volheid accepteren en begreep ik de laatste les voor mijzelf. 
Tijdens deze laatste reis is het pas goed tot mij doorgedrongen hoeveel wij samen begrepen en uitgevoerd hebben ieder op de eigen manier.
Deze derde reis was een afronding van een hele cyclus om wat begonnen was in de geest te integreren op zielenniveau en deze maal het lichaam (de materie).
Zo is het dus een afronding van een heel proces waarin een nieuwe taak nu in zijn compleetheid tot uitdrukking gebracht kan worden. Ik hoop van harte dat er door dit verhaal inzicht in de eigen menselijke processen en daardoor meer begrip voor jezelf en voor elkaar ontstaat.
Voor mij is het een nieuw begin.
 
Veel van de lessen die er geweest zijn komen in het komende weekend flexibiliteit en het vermogen tot aanpassing  ter sprake en er zullen technieken aangeboden worden die mij doorgegeven zijn via mijn lieve familie uit de andere werelden.
Voor nu HARTelijke groet,
Thea
 
To the English website